PADA SUATU HARI

Monday, May 28, 2012

Atuk datang KL

Biasanya bila cuti sekolah saya dan keluarga balik kampung jumpa atuk tapi tahun ni lain sikit pasal kali ni atuk yang datang Kuala Lumpur bercuti dengan saya. Jadi hari tu saya bawa atuk jalan-jalan kat KL.

Saya bawa atuk naik LRT. Masa dalam LRT tu orang ramai dan tempat duduk pun penuh. Tapi dalam ramai-ramai tu takde seorang pun nak bagi tempat duduk kat atuk. Ada yang buat-buat tidur lagi. Sedih la, mana pergi sifat menghormati warga tua...

Kami turun kat stesen KLCC. Saya nak tunjukkan atuk bangunan KLCC. Atuk cakap takde la nampak tinggi sangat KLCC ni, lebih kurang pokok kelapa kat kampung je. Ye ke macam tu?

Lepas tu saya bawa pula atuk ke Zoo Negara. Kami tengok macam-macam haiwan kat situ. Tapi atuk cakap kat kampungnya pun ada binatang, lagi jinak dan siap boleh kawan lagi. Atuk macam tak seronok je.

Saya bawa pula atuk ke Muzium Negara tengok barang-barang lama yang berharga. Tapi atuk cakap basikal tuanya kat kampung tu lagi lama usianya dari bangunan muzium tu sendiri. Nampaknya atuk tak seronok lagi la...

Dah penat jalan-jalan saya bawa atuk makan nasi lemak dengan Coffee Latte kat Kopitiam. Atuk cakap
nasi lemak dan teh tarik Wak Asil lagi sedap dan lagi murah dari ni. Emm... Atuk tak happy la...

Lepas makan kebetulan pula hari tu ada Moto GP, saya bawa atuk pergi Sepang tapi atuk cakap Mat Rempit kat kampung atuk lagi terrer bawa motor, corner baring boleh cecah cuping telinga.

Nampaknya atuk tak gembira la dengan tempat-tempat yang saya bawa. Apa yang ada kat Kuala Lumpur, atuk bandingkan dengan yang ada kat kampung dan bagi atuk, yang ada kat kampung lagi sesuai dengan jiwa atuk. Lepas penat sehari pusing, atuk pun ajak balik rumah. Tapi rupa-rupanya keseronokanyang atuk cari hanya ada kat rumah saya.Hari tu akhirnya atuk jumpa juga perkara yang seronok dibuat, yang tak ada di kampung.

Sunday, May 6, 2012

Kenangan Terindah

Ini mak aku. Orang kampung panggil mak aku 'Cik Nah'. Mak aku ni tegas dan garang orangnya. Aku akui, sampai sekarang aku masih lagi takut dengannya lebih-lebih lagi kalau dia tanya soalan lazim "dah solat ke belum?" So, nak elakkan daripada disoal siasat, aku cepat-cepat solat dulu walaupun aku tengah leading main teng-teng kapal terbang. Kalau aku jawab "belum", memang sahlah hari tu aku bakal menempah maut (a.k.a. kena rotan)

Semenjak mak jadi balu, mak banyak terlibat dengan aktiviti keagamaan di kampung. boleh dikatakan setiap malam, mak akan pergi ke surau atau masjid untuk mendengar kuliah ataupun belajar mengaji. Aku masa tu memang tak ada pilihan lain, terpaksalah ikut. Masa tu, rumah kami takde TV, so kalau aku buat alasan yang munasabah sekalipun, aku tidak mampu menewaskan mata mak yang  mencerlung  tajam  ke  arahku       ( tak bagi la tu...)

Lazimnya selepas solat Maghrib,kami akan bersiap-siap ka surau atau masjid. Oleh kerana saban hari kami ke sana, maka tak hairanlah aku dah boleh hafal nama ustaz-ustaz yang mengajar. Sebut je... Ustaz Gous, Ustaz Norman, Ustaz Zalnun, Ustaz Fahrin Ahmad... Semuanya kau kenal. Nak tau kenapa aku kata macam tu? Sebab time solat berjemaah,aku boleh tau ustaz mana yang akan baca surah pendek; ustaz mana yang solatnya 'laju' dan mana yang solatnya slow... Hehehe...

Selepas kuliah,biasanya ada jamuan moreh disediakan. Masa tu, jamuan moreh sangat happening... Time bulan puasa pun tak macam ni...Bubur lambuk, mi goreng, mi kari,lontong dan macam-macam lagi. Time tu akulah yang paling rajin sekali. Tolong apa yang patut. Habuannya memang best... Dapat makan lebih daripada yang dihidangkan...

Pada suatu hari, nak dijadikan cerita... Semasa tengah solat, kawan aku tarik telekong aku. Aku sabar je... Lepas je beri salam, tanpa sempat lipat telekong, aku pun gi hambat dia. Kami pun berkejar-kejaranlah dalam surau. Tanpa diduga, kakiku terlanggar dulang yang berisi moreh. Dengan gaya gimnastik bertaraf olimpik, aku pun melayang ke atas dulang moreh tu...Pranggg!!! Bunyi dulang dan pinggan bersatu. Seluruh jemaah yang sedang khusyuk berdoa tergamam dan terpaku...

Pulang dari surau, aku tak terus balik rumah tapi aku singgah rumah opah. Aku buat-buat terlelap masa tengok TV. Tapi 'niat baik' aku tu tak dimakbulkan Tuhan. Lebih kurang pukul 10.30 malam, mak telefon. Dia suruh opah aku hantar aku balik rumah. Dengan hati yang amat resah,aku pun balik la... Tiba je kat rumah, aku nampak mak dah pegang hanger... Malam tu, buat kali ke berapa ntah... Aku kena sesah lagi... Adoiii...Mak ampun... Tak nak buat lagi...

+Bila dah besar baru aku tahu, apa yang mak asyik rotan aku
 masa kecil-kecil dulu supaya aku jadi insan berguna.


CERITA INI DIAMBIL DARI ANA MUSIM

Saturday, May 5, 2012

TV

Kali ni aku nak cerita pasal satu benda ni yang rupanya bersegi-segi. Inilah dia peti televisyen atau TV yang aku 'gerenti' ada kat semua rumah di dunia ni. Tapi yang aku nak cerita ni pasal TV lama rumah aku dulu.

Aku tak tau la mana asal-usulnya benda yang macam almari ni, tapi seingat aku la masa aku bukak mata, TV ni memang dah ada kat rumah aku. Lupa pulak nak tanya ayah mana dapatnya. Ntah ada lori terbalik dia pergi kutip ke, mana tau kan. Yang aku tau benda tu besar badak, ada gambar boleh gerak-gerak, ada suara dan kalau timpa aku memang jadi ayam penyek punya.

TV ni cuma ada warna hitam dan putih je.Jadi kalau tengok rancangan ' Warna-warni Aidilfitri' tu memang tak tahu la apa warnanya.Apatah lagi kalau tengok siaran langsung pertunjukan bunga api dari Dataran Merdeka. Bunga api tu satu warna je. Satu lagi sifat TV ni bila kita 'on' kena tunggu 5 ke 8 saat baru keluar gambarnya. Maklum la teknologi lama, lambat sikit nak berfungsi organ-organ dalamnya. Tapi yang uniknya ia ada pintu. Macam almari lauk mak.

Menonton TV ni ada kebaikan dan keburukannya.
Yang baiknya boleh mengeratkan kekeluargaan bila semua berkumpul. Masa ni la boleh nampak muka abang aku yang jarang lekat kat rumah. Boleh pulak makan sama-sama sambil menonton. Kena pulak masa tu ada cerita best. Yang tak baiknya bila kita jadi ketagih nak tengok TV. Pernah la aku kena marah dengan ayah pasal aku nak bukak TV masa azan Maghrib. Stesen TV ni satu hal, masa tu la dia nak tayang kartun best-best. Apa, ingat kanak-kanak ni takyah solat ke?

Satu lagi TV ni boleh mencetuskan pergaduhan adik-beradik. Yang ni nak tengok drama, yang tu pulak nak tengok sukan. Belum kira 'spesies' yang suka tengok iklan lagi. Macam abang aku ni kalau dia dah kata nak tengok bola,jangan harap la nak tukar channel. Tapi, apa-apa pun kuasa veto tetap di tangan mak bila mak cakap "Tolong tukar siaran lain, Mak nak tengok rancangan Tilawah al-Quran."

Kalau nak kira,dulu-dulu kat kampung aku bukan semua orang ada TV sendiri. Jadi kalau ada siaran sukan
Olimpik ke, Piala Dunia ke atau paling tidak pun keputusan pilihan raya, maka ramai la orang-orang kampung yang melepak kat rumah aku. Kenapa la masa tu tak terfikir nak bukak Kopitiam. Kalau tidak dah besar dah perniagaan tu sekarang.

Suatu hari tanpa apa-apa gosip panas, abang aku sudah beli TV warna baru.Kira hadiah gaji pertama dia lah tu. Masa tu baru aku sedar dunia ni rupanya penuh warna-warni. Dan hari tu juga baru aku tahu 'seluar   kecik' Superman tu rupanya warna merah.

Apa jadi dengan TV lama? Aku sendiri pun tak tau. Sejak ada TV baru ni, sedikit demi sedikit TV lama hilang dari pandangan aku. Ia hilang penuh misteri.Apa pun aku nak ucap terima kasih kat TV tu kerana memperkenalkan aku denagn dunia luar.

+"TV...TV jugak, buku jangan lupa. Ingat TV tu boleh bawak masuk periksa ke," jerit emak dari dapur.


CERITA INI DIAMBIL DARI ANA MUSLIM 

Friday, May 4, 2012

Abang Zafran Yang Misteri

Kat kampung aku dulu tinggal seorang lelaki misteri, Abang Zafran namanya. Kalau dilihat pada fizikalnya takde apa yang pelik. Dengan baju mekanik warna kuning dan helmet full facenya Abang Zafran ada la nampak hensem juga tapi bila dengan basikal peliknya yang dibuat sendiri, Abang Zafran memang nampak tak berapa nak betul.

Kerja Abang Zafran hari-hari ialah meronda satu pekan dengan basikalnya sambil mencari besi buruk.Rasanya itulah sumber pendapatan Abang Zafran. Jadi tak hairan la penduduk kampung selalu nampak dia di kawasan kilang-kilang, kedai-kedai besi dan kedai nasi kukus Cik Omar.

Kat kampung, Abang Zafran tak berapa nak 'mesra rakyat'. Takde nampak dia bergaul dengan orang kampung.Pagi-pagi dah keluar kerja, maghrib baru balik dengan hasil kutipannya. Tinggal pula sorang-sorang
di rumah buruk yang berdindingkan zink karat. Tapi nampak dia bahagia dengan hidupnya.

Oleh kerana perangainya yang pelik dan suka menyendiri,Abang Zafran selalu dipandang serong oleh orang kampung sehinggakan bila ada kes kecurian di kampung kami,Abang Zafran la yang menjadi suspek utamanya walaupun takde bukti dia yang lakukan. Itu belum kira kes anak dara yang hilang dari rumah lagi tu.

Oleh kerana Abang Zafran ni dah glamour satu kampung, satu hari aku dan kawan seperguruan aku cuba nak siasat apa betul ke Abang Zafran ni seorang pencuri? Apa sebenarnya aktiviti dia seharian? Jadi kami ikut ke mana dia pergi. Tengok apa yang dia cari, betul ke besi buruk atau itu mesin basuh makcik Nordi yang hilang.Seronok jugak kerja kami buat ni. Dah rasa macam polis 'Gerak Khas'.

Pernah kami ikut sampai ke rumah dia,mana tau kat situ boleh dapat bukti yang kukuh.Tapi belum sempat kami jumpa bukti, Abang Zafran dah jumpa kami dulu. Lintang-pukang kami lari,takut kena kidnap pastu mana tau dia mintak pula wang tebusan lapan juta kat keluarga kami, sapa yang susah? Mak ayah aku jugak yang susah.

Satu petang yang indah, kecoh satu kampung yang satu sindiket curi motor dan kereta telah berjaya diberkas polis. Dan masa tu juga orang kampung nampak yang Abang Zafran ada di tempat kejadian. Tapi dia bukan suspeknya,Abang Zafran la yang memberkasnya.Hari tu satu kampung akhirnya tahu yang Abang Zafran rupanya seorang Polis Undercover.

+Jangan menilai seseorang dengan rupa luarannya sahaja.


CERITA INI DIAMBIL DARI ANA MUSLIM.

Tuesday, March 13, 2012

Ayam Madu, Sirap Limau

"Sebuah kisah di bulan Ramadan, diceritakan kembali oleh seorang insan yang sudah insaf."

Bulan Ramadan datang lagi, maknanya tibalah bulan yang menguji kekuatan dan kesabaran kita. Masa tu aku duduk kat asrama. Bila dah jauh dengan mak ayah ni perangai kita pun kadang-kadang "over acting" la sikit.

Hari tu balik dari sekolah, macam biasa aku uji kekuatan iman kawan aku Fakrul. Dan macam biasa, imannya senipis kulit bawang dibelah lagi tiga kali. Baru je aku cerita pasal ayam bapak aku kena langgar lori terus dia ajak aku ponteng puasa. Pantang betul dia bila disebut ayam.

Sampai kat asrama, macam biasa, Kami terus ke bilik kawan-kawan kamcing kami yang lain untuk ambil order. Ini kira nak ponteng puasa secara berkumpulan la ni. Masa ni boleh la buat bisnes sikit. Siapa yang nak order tu kami ambil la duit selebihnya sebagai upah. Kalau sorang lima posen atau seringgit, 10 orang lepas la duit nasi untuk kami berdua.

Kalau nak ponteng puasa ni setakat telan biskut kering dengan air
kosong buat membazir je. Menu kegemaran kami ialah ayam madu dan sirap limau. Baru berbaloi nak ponteng puasa.

Dah selesai ambik order,tugas aku la pulak nak membelinya. Kat mana lagi kalau bukan kedai mamak belakang sekolah tu. Bulan puasa ke Thaipusam ke, mana pernah tutup kedai ni.

Untuk keselamatan, aku pakai topi senang nak cover muka. Mana la tau terserempak dengan bakal mak mentua nanti. Paling penting kena bawak satu beg galas yang dibiarkan kosong. Yela, takkan selamba biri-biri nak bawak dalam beg plastik nak masuk asrama. Nampak kat warden mau kena hukum jadi orang gaji dia, untuk satu semester.

Masuk je kedai mamak mesti pantas, yakin dan fokus pada matlamat asal. Jangan nak layan tengok bola pulak. Dengan muka tak bersalah aku order dan tunggu la sampai siap. Pastu campak je semua pesanan tu masuk dalam beg dan blah. Buat apa nak tunggu lama-lama. Kena serbu dengan pejabat agama karang mau besoknya muka aku kat muka depan surat khabar.

Sampai kat asrama hati ni dah meronta-ronta nak makan. Ayam madu ni, sebelum ni nampak biasa je, tapi bila bulan puasa lain sikit goyangannya. Perut pun dah menyanyi.

Masa nak naik tangga terserempak pulak dengan warden asrama. Dengan muka pelajar pintar,aku bagi salam   dan terus panjat anak tangga.Nanti kalau bersembang lama-lama takut pulak warden terbau ayam madu.

Nampaknya semua dah ok.Misi berjaya. Makanan semua dah bagi kepada si pengirimnya, tunggu nak makan je lagi.Air sirap pun dah tersedia terhidang.Jam menunjukkan pukul satu tengahari.Cantik la ni, kalau makan lewat sangat rasa tak berbaloi pulak nak ponteng puasa. Bila masa berbuka nanti buat-buat la muka letih, mana orang tau.

Baru je suapan yang pertama, tiba-tiba pintu bilik kami diketuk. Masuk suapan kedua pintu dah kena terajang dah. Tergamam kami bila disergah oleh warden asrama.

Mana dia tau aktiviti kami ni? Siapa yang dah pecah lubang ni? Atau mungkin ada antara kami yang update status Facebook 'tengah makan tengahari di bulan Ramadan.Warden terbau ayam madu ke masa terserempak kat bawah tadi?

Rupa-rupanya warden dapat kesan jejak aku.Tanpa aku sedari rupanya sirap limau dalam beg tadi dah bocor. Dan dengan cantiknya titisan sirap tu jatuh ke lantai bermula dari tingkat bawah sampai la ke tingkat empat bilik aku. Tanpa susah-payah, warden ikut je mana air sirap tu menitis dan tau la siapa punya kerja.

Selepas dibicarakan aku didapati bersalah dan aku mendapat hukuman paling berat pasal aku la penganjurnya. Dendanya ialah membasuh toilet asrama, memotong rumput, siram pokok dan mengecat bangunan asrama selama satu semester. Dan berkat keperihatinan aku menjaga asrama, setahun kemudian aku dilantik menjadi ketua asrama. Alhamdulillah.

+sudah terantuk baru tengadah.
                 belajarlah dari kesilapan.



CERITA INI DIAMBIL DARI ANA MUSLIM.

Saturday, March 3, 2012

Ram Ram Rambutan

Di belakang rumah aku ada berdiri megah pokok rambutan. Bila aku kira, tak banyak mana pun ada la dalam sepuluh pokok. Tapi bila dah tiba musimnya memang hidup aku mewah dengan rambutan. Masak ranum mewah di atas, melambai-lambai ditiup angin. Tunggu saat je aku nikmati isinya yang lekang bukan dek panas.

Satu masalahnya buah rambutan ni bukannya gugur sendiri macam buah durian. Pokok pula tinggi-tinggi. Aku ni bukannya spesies memanjat,tak retinya. Menjalar atas tanah tau la aku.Biasanya orang kait pakai galah buluh yang diletak sabit hujungnya. Tapi galah ni Ya Rabbi...mengalahkan anak kerbau beratnya. Tak terangkat aku.

Jadi kena la pakai khidmat spesies memanjat. Ni dia, abang aku. Pasal tu la dia poyo dan eksen semacam je. Itu baru tahu panjat pokok, kalau tahu anyam tikar tak tau la macam mane. Satu lagi abang aku ni eksen pasal bila time musim buah dia lah yang jadi anak kepercayaan mak.

Sebelum dapat makan  rambutan ni la kena dera dengan abang dulu. Dia yang makan buahnya dulu. Kami yang kat bawah ni dia bagi kulit je.Dah puas dia makan baru dia ambilkan untuk kami,itu pun buah yang putik. Tak pe la, ini hari dia. Besok hari Jumaat belum tentu hari aku lagi. Entah bila boleh balas dendam ni.

Bila betul-betul musimnya, buah rambutan ni memang tak habis kami nak makan sekeluarga.Jadi mak akan jual kat pasar tani.Masa ni la aku dan kakak akan sibuk pasal paksa rela kena kutip buah rambutan ni. Dah itu je skill yang kami ada. Dah la waktu petang, time rancangan kartun tengah mengganas tu.

Bukan sikit punya kerja nak kutip rambutan ni. Dah tu kena cari dalam semak lagi. Entah terjumpa biawak atau Tyrannosaurus mana tau kan. Tak ke kerja bahaya tu. Tapi atas keinginan nak tolong mak, aku gagahkan juga sambil dalam kepala dok fikir apa jadi dengan Ultraman kat TV? Berjayakah dia bunuh raksasa cicak tu? Sekali turun padang biasanya dapat la dalam lima kelapan guni rambutan kami kumpul. Tak la semua pokok dihabiskan. Besok kena sambung lagi.

Esoknya pagi-pagi lagi mak dengan ayah bawa rambutan ke pasar tani. Bukan jual sendiri tapi tolak kepada peraih kat pasar. Tak tau pulak aku berapa mak letak harga untuk satu guni. Satu kilo rambutan rasanya RM3. Satu guni rasanya dalam 15 kilo kot. Ah! susahlah nak kira. yang pasti tiap kali jual rambutan kami sekeluarga dapat makan ayam. Kira mewah la tu.

Tapi itu dulu, masa tengah mewah dengan buah-buahan. Dulu nak makan buah apa petik je kat belakang rumah. Ada pokok durian, jambu batu, limau, manggis, mangga dan macam-macam lagi la. Sekarang nak makan semua kena beli. Nasib baik la pokok lalang tak de orang jual lagi.
Sekarang bila usha kat belakang rumah tu, pokok rambutan yang ranum berbuah dulu banyak dah jadi tunggul kayu. Ada pembalak haram ke yang dah ceroboh ni?


+bertani satu ibadah


CERITA INI DIAMBIL DARI ANA MUSLIM

Potong Rambut

Tengah aku syok main lawan pedang kayu dengan teman seperjuanganku,tiba-tiba ayah jerit dari dalam rumah suruh aku naik mandi. Aik... tengah hari macam ni suruh aku mandi macam ada projek je. Mesti nak pergi jalan-jalan ni.

Sepantas biawak aku pergi mandi. Sambil tu dalam kepala dok fikir mana ayah nak bawak aku ni. Beli mainan? Tak mungkin. Pergi funfair? Jauh sekali.

Habis je mandi ayah suruh pakai baju cepat-cepat. Nak pergi kedai gunting kata ayah. Ooo... patut la...Besok dah nak bukak sekolah.Bila tengok rambut aku ni dah macam berus sabut kelapa dah aku tengok.

Jarak antara kedai gunting dari rumah tak la jauh sangat. Naik motor klasik ayah pun boleh sampai. Biasanya dua bulan sekali ayah akan pergi ke kedai gunting ni. Nanti lepas potong rambut boleh la pekena "ABC berdengung" macam biasa.

Inilah kedai gunting favourite ayah. Rasanya sejak remaja lagi ayah dah gunting kat sini.Kedai ni kedai papan, memang dah lama. Mesti askar Jepun dulu pun potong rambut kat sini.Cuma sampai sekarang aku tak faham kenapa kedai gunting dulu-dulu ada benda warna-warni yang berpusing kat luar ni. Pening la tengok lama-lama.

Inilah tauke kedai gunting tu,orang panggil Pak Haji Mustapa, bekas pesara polis. Kedai ni pun diwarisi dari arwah ayahnya.Bisnes turun-temurun la ni. Tapi rasanya lepas ni setakat Pak Haji je la yang jadi tukang gunting pasal anaknya lebih minat nak jadi artis realiti. Kedai Pak Haji sentiasa penuh. Kalau dah tengah hari baru nak pergi ni,tunggu giliran la jawabnya.

Dah kedai pun lama, barang-barang kat kedai ni pun semuanya barang lama. Dah boleh dipanggil antik macam tuannya, daripada kipas angin, radio, sampai la ke peralatannya. Ini kalau jual kat 'Ebay' ni mau cecah ribu-ribu ni.

Tiba la giliran aku. Hari ni aku dah siap bawa sekeping gambar nak tunjuk kat Pak Haji Mustapa. Biar dia ikut style rambut macam dalam gambar tu. Baru ada style. Sebelum ni gaya rambut aku asyik sama aje. Tak up to date langsung.

Potong rambut ni bukannya sekejap. Sambil potong rambut Pak Haji sempat borak-borak lagi dengan pelanggan yang menunggu, sampai boleh buat tertidur. Bila dah tidur tu kadang-kadang mimpi-mimpi indah yang keluar. Erm... besok kat kat sekolah kawan-kawaan mesti teruja tengok rambut aku.

Tapi itu cuma mimpi di siang hari. Sedar-sedar rambut aku tetap macam potongan dulu juga. Sama ada Pak Haji memang tak tau potong style lain atau memang ayah aku dah berpakat dengannya. Tak tau la.



+kembali ke sekolah dengan semangat baru.

CERITA INI DIAMBIL DARI ANA MUSLIM